Historia czołgów Turán


Pułk czołgów miał w składzie kompanie dowodzenia, saperów oraz techniczną. Kompania dowodzenia posiadała trzy czołgi 40M Turán (dwa w wariancie dowodzenia, jeden zwykły), a także pluton rozpoznawczy z pięcioma czołgami lekkimi 38M Toldi.
Kompania dowodzenia batalionu miała podobną strukturę, wzbogaconą o jeden pluton wozów Nimród wyposażony w jeden czołg lekki 38M Toldi i cztery pojazdy przeciwlotniczo-przeciwpancerne 40M Nimród.
Kompanie ciężkie były wyposażone w 11 ciężkich czołgów 41M Turán każda oraz pluton rozpoznawczy z pięcioma czołgami 38M Toldi.
Kompanie średnie miały po 17 czołgów średnich 40M Turán i pięć czołgów lekkich 38M Toldi w plutonie rozpoznawczym. Batalion czołgów dysponował kompanią zaopatrzenia.
W roku 1943 jednostki pancerne znajdowały się w następujących garnizonach:
– 1. Dywizja Pancerna,
– 1/I Batalion Czołgów, Esztergom,
– 1/II Batalion Czołgów, Jászberény,
– 1/III Batalion Czołgów, Rétság,
– 2. Dywizja Pancerna,
– 3/I Batalion Czołgów, Cegléd,
– 3/II Batalion Czołgów, Kecskemét,
– 3/III Batalion Czołgów, Kiskunhalas.

40-M-Turan---1 w

 

Kawaleria pancerna
Jednostki klasycznej kawalerii konnej zostały usunięte ze składu Korpusu Szybkiego. Dwie brygady kawalerii zostały rozwiązane w październiku 1942 r. W tym samym czasie z trzech pułków huzarów utworzono 1. Dywizję Kawalerii. Rozwiązano także brygadowe bataliony kawalerii pancernej, formując zamiast tego dywizyjny batalion rozpoznawczy oraz dywizyjny batalion czołgów. Batalion rozpoznawczy otrzymał samochody pancerne 39M Csaba, natomiast batalion czołgów w 1943 r. wyposażony został w nowe czołgi 40M i 41M Turán.

Artyleria szturmowa
Z formalnego punktu widzenia artyleria szturmowa nie wchodziła w skład broni szybkich. Ten rodzaj broni podlegał dowództwu artylerii, załogi tworzyli artylerzyści. Z drugiej jednak strony wykorzystywali w walce wozy bojowe. Ich historia jest więc nierozerwalnie związana z wojskami pancernymi.
Formowane bataliony dział szturmowych planowano wyposażyć w wyprodukowane na Węgrzech haubice samobieżne Zrínyi. 1 października 1943 r. utworzono 1. i 10. Bataliony Dział Szturmowych oraz 2. i 8. kadrowe ośrodki szkoleniowe. Ośrodki te zostały zorganizowane w celu szkolenia załóg batalionów, a w kwietniu 1944 r. zostały przekształcone w bataliony dział szturmowych. Do tego czasu szkolenie prowadzono przy użyciu czołgów Toldi i Turán. 1. Batalion Dział Szturmowych dysponował dziesięcioma czołgami ciężkimi 41M Turán oraz dziesięcioma czołgami lekkimi 38M Toldi, zaś 2. i 8. kadrowe ośrodki szkoleniowe otrzymały siedem czołgów ciężkich 41M Turán.

Malowanie i oznakowanie
Do 1942 r. malowanie maskujące było nakładane pędzlem i składało się z nieregularnych plam o ostrych liniach podziału między kolorami. W roku 1942 Węgrzy zaczęli malować swe pojazdy natryskowo, zarówno Turany, jak i inne typy wozów bojowych, co spowodowało mniej wyraźnie zaznaczone granice pomiędzy poszczególnymi barwami. W 1944 r. niektóre wozy bojowe i pojazdy transportowe malowane były jednolicie barwą ciemnozieloną.
Choć regulaminy określały precyzyjnie kolory kamuflażu, w rzeczywistości różniły się one między sobą w zależności od producenta.

40-M-Turan---2 w

 

Oznaczenia przynależności państwowej
W myśl rozkazu z dnia 16 listopada 1942 r. zakazywano dalszego używania starych oznaczeń i wprowadzano nowy, jednolity, używany już przez siły powietrzne, biały krzyż nad czarnym kwadracie („L”) – dopuszczony w trzech różnych rozmiarach w zależności od umiejscowienia na pojazdach. Regulaminy wymagały umieszczenia oznaczeń na wszystkich widocznych płaszczyznach pionowych pojazdów, ale w praktyce zastosowano je tylko na bokach, a w powiększonym rozmiarze na pokrywie silnika. Oczywiście zdarzały się sytuacje, w których wymiary oznaczeń różniły się od regulaminowych. W niektórych relacjach znajdujemy informacje, że czasami stosowano tylko sam biały krzyż bez czarnego kwadratu. Chociaż nigdy nie znalazło to powszechnego zastosowania, flaga narodowa miała być teoretycznie zamocowana na antenie w celu ułatwienia identyfikacji zarówno z ziemi, jak i powietrza. Ten martwy w praktyce przepis zasługuje jednak na wzmiankę. Rozmiar flagi wynosił 500 × 500 mm, powiększony do 1 × 1 m rozkazem z roku 1944.

Oznaczenia jednostek
Pierwsze godła wyróżniające poszczególne oddziały zostały zastosowane na tankietkach Ansaldo w 1938 r. Od roku 1942 oddziały pancerne zaczęły używać podstawowych symboli geometrycznych, malowanych na błotnikach przednich oraz tylnych lub na kadłubie.
W I. Korpusie Pancernym uregulowano system oznaczeń podległych jednostek już w 1943 r. Co ciekawe, nie wszystkie z nich w praktyce stosowały się do zaleceń. Na przykład 2. Dywizja Pancerna konsekwentnie używała oznaczenia w postaci odwróconego białego trójkąta.
W 1944 r. oznaczenia dywizji i pułku (batalion) malowano w przedniej i tylnej części kadłuba lub na błotnikach. Pojazdy transportowe również nosiły oznaczenia jednostek, zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami.
Samochody ciężarowe batalionów czołgów nosiły te same godła oddziałów, co wozy bojowe. Oznaczenia jednostek strzelców zmotoryzowanych, artylerii itp. powstały w latach 1940–1941.